style="display:block" data-ad-format="auto">

Het jaar is weer bijna voorbij, het einde duidelijk in zicht.
Wat ben ik blij als we in 2016 zitten, er is nogal wat gebeurd in 2015, veel nare dingen.
Weet je het nog in januari die aanslag op het satirische weekblad Charlie Hebdo, die doden, gewonden…. js suis Charlie?
Ik zou heel veel berichten over aanslagen kunnen opschrijven, allemaal gepleegd in 2015..ik ga t niet doen. Ik wil dat we terugdenken aan de leuke dingen die er waren in 2015.

In maart was er een totale zonsverduistering te zien, boven het noorden van de Atlantische Oceaan en de Noordpool, Dierenpark Emmen bestond 80 jaar, Koningin Elizabeth wordt de langst regerende monarch in de Britse geschiedenis, (ach…das ook positief toch?) en in september was er een totale maansverduistering boven Nederland en België. Beetje jammer dat dat dan net ’s nachts was, toen lag ik dus te slapen :-)
Kun je je ook nog herinneren dat we van 30 juni t/m 5 juli genoten we van de 40ste hittegolf in Nederland?
Zie je, als je even nadenkt zijn ze wel te vinden die hoogtepunten, dan heb ik het niet eens over je persoonlijke toppers. Voor mij was dit jaar ook turbulent. Maar één van de hoogtepunten vond ik wel dat ook mijn meissie Elvis nu op de middelbare zit, samen bij haar broer Harley, geen kindjes meer op de basisschool *slik*..wat gaat de tijd toch vlug!

Dit zijn mijn laatste maanden als dertiger. In april 2016 word ik 40. Nu zat ik naar een talkshow op tv te kijken waar een schrijver uitlegde dat kinderen die nu 20 jaar zijn straks makkelijk de leeftijd van 100 gaan bereiken, dat iemand die nu 50 is makkelijk de 85 zou moeten halen. Uitzonderingen natuurlijk daargelaten. Dat het daarom zo gek is dat kinderen al op hun 9e, zo ongeveer, maar toch wel redelijk exact, moeten weten welke richting ze op willen, wat ze later willen gaan doen, terwijl we met een levensverwachting van 85 dus eigenlijk rond ons 50e pas pieken op de arbeidsmarkt. Dat het zonde is dat mensen rond hun 50e nu in hun verwassen sloggi rondlopen op van die spaanse platgetrapte slofjes, het einde van hun leven tegemoet, verder geen plannen meer lijken te maken, het leven maar op zijn beloop laten.

Hmm.. aard van het beestje. Maar daar blijf ik dan over denken.
Ik word dus bijna 40, ik heb alles al gedaan, van studeren tot werken, trouwen, scheiden, kinderen (oké oké, daar heb ik nog wel even werk aan, maar ik heb ze wel al!) verhuizen van Limburg naar zuid-Holland, weer terug. En toen naar Brabant. Ik heb geliefden verloren en nieuwe gevonden. Ik heb fijn werk, nog fijnere vrienden. Ik heb gefeest; sex, drugs & datingsites….wat moet ik dan nog voor nieuws gaan doen de komende 45 jaar, behalve oud en gerimpeld worden?

Ik had het er dus gisteren over met 2 vriendinnen die bij me kwamen buurten. Zij waren van mening dat het juist ideaal is onze leeftijd, dat je nu alles gedaan of gehad hebt en dat deze tweede helft echt voor jezelf is. Dat je jezelf kunt herontdekken en meer tijd aan jezelf kunt en moet besteden omdat je die vrijheid hebt, de kennis, de tijd!

In de jaren 50 werd een vrouw rond haar 24e moeder, nu ligt die gemiddelde leeftijd eerder tegen de grens van de 30 aan. Lijkt logisch als het dus ook een gegeven is dat we blijkbaar langer leven.
Daarnaast zie je ook duidelijk een stijging in het aantal vrouwen die ruim 40 zijn en dan pas hun eerste kind krijgen.

retronique leven 3

In het begin van de jaren vijftig had een kwart van de vrouwen boven de 40 al acht of meer kinderen. Ik ken een aantal gezinnen met 4 en één gezin met zelfs 5 kinderen, en dan vaak zijn dat nog gezinnen die samengeseld zijn, maar stel je voor; 8 kinderen of meer, uit één….ehh vrouw!!
Logisch dus dat werd verwacht dat de vrouw thuis bleef en voor de kinderen zorgde. Voor mij een stuk onlogischer was dat ze altijd huisvrouw zou blijven, ook lang nadat de kinderen uit huis waren. Dus eigenlijk wist je heel je leven al wat je de rest van je leven zou gaan/moeten doen.

Hier zit ik dan, mij realiserend dat ik, als ik eindelijk eens stop met roken, eigenlijk pas op de helft ben. Voor mij voelt het toch meer als AL op de helft.
Als ik kijk hoe snel die eerste 40 jaar gegaan zijn, dan gaat die tweede helft nog dubbel zo snel, aaaajks!
Ik word er onrustig van, ik wil nog zoveel, denk ik, maar ik weet niet wat, toch nog een mini-me, zo op de valreep omdat er steeds meer vrouwen van ruim in de 40 zijn die pas aan hun eerste kind beginnen. Een broertje of zusje voor mijn 2 pubers. Maar dan gaat die regel van die vrijheid en tijd voor mezelf weer niet op!
Of misschien toch trouwen, of toch een puppy erbij, of een ander huis, zomaar omdat het kan? Of zou ik verhuizen naar warm en zonnig want dat is zoveel lekkerder, zeker voor mijn reuma die blijkbaar door niemand is ingelicht dat ik PAS bijna 40 ben! Misschien moet ik eerst een loterij winnen, dan kan ik in ieder geval die resterende jaren zonder zorgen doen wat ik wil.

Dat gun ik jullie allemaal voor 2016, leef, want het kan zo voorbij zijn…en als je geluk hebt, nou, dan leef je gewoon nog een halve eeuw !

retronique leven