style="display:block" data-ad-format="auto">

Soms heb je van die momenten in je leven die je later altijd zult bekijken als voordat dat gebeurde en erna. Je hebt natuurlijk van die momenten die voor iedereen een voor en na moment zijn. Denk aan de tweede wereldoorlog, de moord op Kennedy in 1963, in 1969 de eerste man op de maan, de aanslagen op de twin towers 1 september 2001… het zijn allemaal van die momenten, er zijn er zo veel. Maar je hebt ook van die momenten, van die datums die voor anderen niets betekenen en jouw wereld voor altijd zouden veranderen.

Met mijn 38 jaar zijn er dat toch een paar als ik terug ga denken. Natuurlijk zijn er van die momenten waarvan je dat vooraf al weet. Het begint al redelijk jong, de overstap van basisschool naar de middelbare, absoluut voor en na moment. Wat vond ik het zwaar. Afscheid nemen van alles wat je kent, je klasgenoten, je schooltje, de juffen en meesters en dan naar die grote school met zoooveel kinderen, allemaal onbekend en allemaal onderverdeeld in groepjes. Snel vond ik “mijn” groepje en had er een leuke tijd. Veel bewuster meegemaakt ook dan de basisschool, maar met name de overstap is voor mij zo’n moment. Dan volgen er in mijn geval nog wat studies achteraan, maar voor mijn gevoel niet bepalend als voor en na moment.

Volgende moment; Toen ik 16 was stierf mijn opa, beter bekend als opi, aan longkanker. De beste man rookte niet, maar toch. Mijn opa was bijna net zo belangrijk voor me als mijn papa. In ieder geval in die tijd. Ik weet nog goed, ik had een vriendje; Ramon. Samen met zijn maatjes reden we op brommertjes naar Valkenburg of gewoon bij ons in de stad wat rond, Op een dag was het wat koud en zijn we naar mijn opi gereden,we waren allemaal welkom, dronken gezellig wat fris terwijl opi aan zijn rode wijn zat, dat kon gewoon bij hem. Mijn oma vond dat prima omdat hij dat goed vond. Hij stierf met al zijn kinderen en kleinkinderen bij zich..ik was er niet, ik was aan het werk, zaterdagbaantje in de zonnestudio, taxi was onderweg om me op te halen, maar eenmaal in het ziekenhuis had hij deze wereld al verlaten. Verschrikkelijk vond ik dat..die lieve man waar we hele zomers mee door brachten die was er niet meer. Ik sta er nog wel eens bij stil. Je kunt het leven niet veranderen, maar als dan zou dit een van de dingen zijn die ik anders zou willen zien.

Wat ook in aanmerking komt is het moment dat ik uit huis ging. Samen met mijn zus nog net tieners een huis gekocht, gewoon omdat het kon, weliswaar het huis naast ons pap en mam, maar helemaal van onszelf, weken geshopt voor de perfecte inrichting die we beiden mooi vonden. Want, mijn liefste zussie en ik snappen elkaar 100% maar verschillen ook als dag en nacht. Uiteindelijk helemaal fifties, kleurrijk en met als pronkstuk de bijna 2 meter lange Betty Boop die nu, 20 jaar later nog steeds favoriet is in mijn woonkamer. Ja als ik het over toen heb heb ik het zeker over “toen ik nog thuis woonde” en “ toen ik met mijn zus samenwoonde”. Mooie tijd, voor geen goud willen missen. Want samen met je maar één jaar oudere zus samen te mogen wonen, samen volwassen te worden, te leren hoe je een huishouden runt, hoe je je agenda zo indeelt dat werk en vrije tijd goed verdeeld zijn, dat gun ik iedereen. Perfect om zo los te kunnen raken van thuis. In geval van nood (of iets minder grote nood, zoals geregeld het avondeten ;-)) maar één deur ver weg.

In de jaren daarna gebeuren wel belangrijke dingen, tuurlijk ook mijn trouwdag en hoewel ik dat vooraf verwachtte is dat voor mij niet zo’n moment geworden. Dat had er waarschijnlijk mee te maken dat ik 3 maanden ervoor een prachtzoon op de wereld gezet had en ja natuurlijk ik praat geregeld over de tijd voordat ik moeder werd en de tijd erna. Want, ook al was ik niet piep, met 24 jaar moeder worden veranderd je leven compleet. Misschien is dat onzin, heeft dat niks met leeftijd te maken maar is het altijd leven-veranderend het feit dat je moeder word. Ik heb altijd veel van mijn geliefden gehouden, mijn ouders, mijn zus, mijn familie en dierbaarste vrienden, maar toen ik eenmaal moeder werd, werd dat kleine wezentje dat zo afhankelijk van mij was belangrijker dan iedereen op de hele wereld en daar hoefde hij, en later gold voor zijn zusje precies hetzelfde, helemaal niets voor te doen. Gewoon er zijn was genoeg! Absoluut een voor en na moment!
Waar mijn trouwdag niet als moment in aanmerking komt, komt de dag dat ik bij hem wegging dat wel. Gevoel van bevrijding, euforie. Heel lang op moeten wachten, zeker geen makkelijke weg. Absoluut een voor en na moment.
Niet lang daarna ben ik met mijn kindjes naar Brielle verhuisd, ruim 2 uur van alles wat me lief was vandaan. Ja een grote stap. Nooit spijt van gehad. Natuurlijk mis ik mijn Limburg met regelmaat. Ken je die reclames op tv die het dan hebben over “je zal er maar wonen”…of “je zal er maar werken”, ja dan slik ik even want ik herken plekken die ze laten zien en hoe kun je dat nou niet missen? Ik woon al jaren niet meer in “den Briel”. Sinds 4 jaar in Brabant, nog steeds een uur en drie kwartier rijden voordat ik bij mijn moeder of mijn zus en haar gezin ben. Maar ik vind het heerlijk zo. Afgelopen weekend Sinterklaas gevierd met ze, kerst komt er weer aan en verjaardagen. Dus we zien elkaar wel minder maar als we elkaar zien genieten we ook echt van elkaar. Ik praat dus wel over toen ik nog in Limburg woonde en de tijd erna.

Dan word mijn pap ziek, leukemie. (he-le-maal niks leuks aan, het woord alleen al irriteert me mateloos) In 2010 sterft hij 3 dagen voordat mijn meisje 7 jaar oud word. Ik heb serieus altijd gedacht dat de dag waarop mijn held zijn ogen zou sluiten dat ik dan vanzelf ook wel dood zou gaan. De rust en het temperament, de logica en de vreemde humor, zijn plezier ik koken én ik roken…ik heb het allemaal van hem. Maar één van mijn andere voor-en na momenten zorgde ervoor dat dat niet gebeurde. Moeder zijn betekend er altijd zijn voor ze, dus ook als je eigen pap sterft is er morgen weer een dag waarop je kindjes wakker worden, aandacht nodig hebben, naar school moeten..dus nee ik ging niet dood, maar een stukje van mij wel.

Wat je dus ziet aan voor en na momenten is dat ze óf zo leuk of mooi zijn dat ze in je geheugen gegrift staan en je hart een sprongetje geven als je eraan denkt, óf zo naar zijn dat je ze niet kan vergeten. Je weet niet altijd van te voren wanneer zo’n moment zich gaat komen…

Afgelopen week was ik op maandag nietsvermoedend aan het werk als zaalchef bij een casino in en kleine plaats. Zo’n rustig stadje waar je een handjevol winkels vind, waar iedereen elkaar kent, of in ieder geval toch vaak. Het was niet zo druk en normaal gesproken los ik tegen 22.00 de caissière even af zodat zij even haar benen kan strekken. Mijn collega zat echter nog lekker dus na overleg met haar ben ik eerst nog op kantoor wat aantekeningen voor de vergadering gaan maken. Tegen 22.30 was ik klaar en stond zij inmiddels met een oud-collega te praten. We hebben onze kassa gewisseld en ik ben gaan zitten. We zitten met onze rug naar de deur maar hebben wel camerabeelden van buiten de hal op onze balie staan. Ik hoorde de zoemer van de deur en voordat ik die kant goed en wel opkeek kwamen twee mannen binnen met bivakmutsen en één pistool dat op mij werd gericht. Ze eisten geld en natuurlijk heb ik dat gegeven. Ik ga de held niet uithangen! Vervolgens zei één van beiden het deurtje van de kassa open te maken maar vervolgens gingen ze toch naar buiten. Duurde nog geen halve minuut. Nuchter als ik ben heb ik een minuut op mijn benen staan trillen, maar daarna weer praktisch verder gegaan. De meldkamer had de politie al gestuurd dus daar ben ik een hele poos mee bezig geweest. Gasten bleven doorspelen. Kassa’s moesten geteld. Mijn mannetje kwam me ophalen en we zijn tegen half 3 snachts naar huis gegaan. Daar mijn verhaal nog gedaan aan lieve vrienden die thuis zaten om bij de kids te blijven. Dat was afgelopen 1 december. Mijn hartslag is te hoog, mijn bloeddruk te laag, eten komt vaak terug, ik val flauw, ik slaap amper en als is het heel onrustig, met als resultaat dat ik nu dus enorm draaierig ben. ’s Maandags ben ik weer aan het werk gegaan. Zo goed en kwaad als het ging. Ik ben niet bang uitgevallen maar het was regenachtig en de eerste gast die binnenkwam droeg een hooded sweater, capuchon natuurlijk ver over zijn hoofd getrokken handen in de zakken van zijn trui..nou daar zat ik niet echt op te wachten! Vervolgens een gast die door de zaal rende, de poetsvrouw die een kar net achter me over de dorpel reed..allemaal dingen die me letterlijk ziek maakten. 2 uur eerder is mijn lieve collega me af komen lossen. Vandaag zou ik weer aan de slag gaan, maar nog voordat ik aanwezig was ben ik omgedraaid. Het gaat niet, mijn nuchterheid wil t wel aan kunnen maar mijn lichaam kan t niet. Absoluut een voor en na moment. Zal nog wel even duren. Het rare is dat ik dacht dat het puur iets met die locatie te maken heeft, dat als ik daar niet ben dat het minder is. Dat is in bepaalde mate ook zo, maar gisteren tegen zessen ‘savonds was ik alleen thuis en ineens werd ik bang in mijn eigen huis, alle deuren op slot gedaan. Dat stelt me zo teleur, dat ik zo reageer op zoiets!! Waarom kan ik dit niet zo maar naast me neerleggen? Het is goed afgelopen toch?

kerst

Voor en na momenten…we kennen ze allemaal. Ik hoop dat het voor jou dit jaar en de komende jaren overwegend goede momenten mogen zijn! Geniet van de feestdagen en wees dankbaar voor wat je hebt.