retronique 2

Waarom ik niets van mannen begrijp…. (deel 1 )

Sjors leer ik kennen via een datingsite. Zijn foto spreekt me meteen aan, die halflange krullen, die ondeugende grijns op zijn snoet, zijn dwingende blik in die lieve ogen en zijn profiel op zich maken dat ik niet anders kan dan hem een berichtje sturen “Hey leuke man, wat heb jij een prettige uitstraling” is alles wat ik schrijf. Net als ik mijn stoel naar achteren schuif om een kopje thee te gaan zetten hoor ik al een opwekkend *pling* geluid. “ Hallo mooie vrouw, jij komt ook niets te kort aan uitstraling” schrijft hij terug. Die thee kan heus wel even wachten, ik heb nog geen symptomen van uitdroging.

Hij laat er geen gras over groeien, mailt dat hij 10 minuten bij me vandaan woont en of we die thee zullen nuttigen bij het cafeetje aan het einden van mijn straat. Waarom ook niet besluit ik en het stemmetje in mijn hoofd dat iets vaags lijkt te roepen als “je kent hem amper” en “wie weet met wie je afspreekt” negeer ik compleet. Vlug loop ik de trap op, check mij make-up (lang leve de permanent make-up) poets heel snel mijn tanden, gooi er een mondwater achteraan, een snel lipglossje, een woel door mijn toch al warrige coupe en ik loop fluitend de trap af, gris wat papiergeld uit mijn laatje en wandel vrolijk richting café. Het is er rustig, nou ja , ik had ook niet anders verwacht, het is amper half 3 zaterdagmiddag. Laat ik dat kopje thee maar vast bestellen. De kastelein begroet me vriendelijk, vraagt hoe het met mijn ouders gaat en zet ondertussen een heerlijk kopje warm water waar ik zelf een lekkere thee bij uitzoek. Ik kijk rond en besluit aan het tafeltje naast de biljart te gaan zitten, veilig in de buurt van een viertal gepensioneerde mannen die een balletje tikken, mooi uitzicht op de deur. Wanneer de deur openzwaait en ik toch iets rechter ga zitten dan ik al zat lijkt dat onnodig, een ernstig aantrekkelijke man stapt binnen en loopt naar de bar, korte haren en ik wacht op halflang krullend. Maar dan draait hij zich om kijkt vlug rond en vangt mijn blik binnen een paar tellen; Sjors, met korter haar dan verwacht maakt me intens blij met de keuze voor een stoel en niet voor een kruk, want, besef ik nu, zonder die fijne houten steun in mijn rug zou ik zo van mijn plek gevallen zijn. Hij loopt naar me toe zonder zijn blik af te wennen en geeft me een hand en 3 zoenen. Of ik nog iets wil drinken, mijn strot voelt kurkdroog dus een flesje water lijkt me geen verkeerde keuze en hij besteld voor zichzelf een kopje koffie. We babbelen er meteen lekker op los, nou ja ..”we”, hij voornamelijk, ik mis compleet de context van het gesprek, zie zijn lippen bewegen, hoor zijn stem die zoet en toch mannelijk klinkt, volg het dansen van zijn haar en kan nu al ieder lijntje van zijn gezicht uittekenen. Ik ben verliefd, zo maar pats boem, heb er niets over te zeggen. Ik hang aan zijn lippen maar mis ieder woord. Als ik zie dat hij me vragend aankijkt kan ik niet meer dan een bakvisachtige glimlach uitbrengen. “Vind je dat goed?” herhaalt hij blijkbaar “dat we even een stukje gaan lopen het is zo’n lekker weer” verduidelijkt hij. “lijkt me heerlijk” beaam ik. We staan op, hij houdt de deur voor me open en we slaan rechtsaf. Het is maar een kleine 200 meter tot we bij de vijver komen. Prachtig is het hier. Ik woon hier al sinds mijn 1e levensjaar en als ik even alle drukte wil ontvluchten is deze vijver een van mijn favoriete plekken. Een prachtig donkerblauw met treurwilgen aan de ene kant die met hun bladeren net het water raken en zo samen lijken te smelten tot een oneindige treurwilg-water-boom. Aan de andere kant een plek voor de vissers met een houten hutje waar ze een blikje cola of een ijsje kunnen kopen, in de winter de koek en zopie kraam! Wij lopen langs de vissers die onder hun paraplu lui liggen te staren naar hun dobber. Bij dat ene bankje met die prachtige villa achter ons en het stukje vijver waar je de eendjes kunt voeren voor ons gaan we zitten. Ik heb mijn zwarte jurkje aan, panterprint panty met netkousen eroverheen en mijn onafscheidelijk doc martens. Lijkt me logisch dat ik dus netjes ga zitten het ene been over het andere. Sjors gaat schrijlings zitten, naar mij toe, zijn rechterbeen voor de bank, zijn linker opgetrokken onder zijn rechter bovenbeen. Spijkerbroek, mooie wassing, 5 cm te lang dus met een jongensachtige omslag, stevige instap-laarzen en een longsleeve met een los gebreid vest. So far so good. Nee natuurlijk draait niet alles om uiterlijk en al helemaal niet om kleding maar ik kan er niets aan doen, al zie ik een halfgod aan komen lopen en heeft hij sandalen met witte sokken aan ben ik er toch wel heel snel klaar mee, eerlijk is eerlijk. Daarnaast geloof ik er niet in dat je iemand kunt veranderen dus een man die zijn eigen smaak gevonden heeft en daar blijkt dan niets mis mee te zijn, geloof me; bijna uitgestorven soort! Maar niet helemaal want hier zit er dus één naast me, ademstokkend dichtbij eigenlijk. Had ik niet toch net iets langer in de spiegel moeten kijken voordat ik de deur uit liep? Die cracker met maanzaadjes vanochtend bezorgt me nu bijna hoofdpijn. Die pitjes blijven zo mooi tussen je tanden steken. Vlug laat ik mijn tong over mijn tanden glijden en besef dan dat ik mijn moeder moet bedanken die me geleerd heeft altijd je tanden te poetsen voordat je de deur uit gaat. Maanzaadjes stress; weg! Raar is dat eigenlijk, ik denk aan mijn eigen tanden en bekijk meteen de zijne. Netjes, schoon, mooi op een rij, kusproof! We praten een beetje, genieten van het zonnetje en kijken naar de eendjes en de mensen die voorbij lopen. Zo nu en dan laat hij even zijn hand over mijn rug glijden en ik voel zijn blik langs mijn lichaam trekken alsof hij er met een ijsblokje langs gaat..brrrr…Lang hebben we niet de tijd, ik moet zo de kinderen weer ophalen bij de scouting. Samen lopen we die kant op, hand in hand en het voelt heerlijk! Dat ik me een beetje opgelaten voel is niet vreemd, iedereen kent mij natuurlijk hier. Niet dat daar iets mis mee is, maar het is en blijft een dorp waar iedereen op iedereen let en de andere kant van het dorp al weet dat iemand aan de ene kant een scheet heeft gelaten voordat de dader hem zelf geroken heeft. Daarbij komt natuurlijk dat de meesten het hele verhaal niet kennen en als ze mij zo zien lopen hand in hand met een andere man…

Oh wacht even, shit, had ik nog niet verteld dat ik getrouwd ben?

Oeps..klein detail?…..

…wordt vervolgd!

Deel dit bericht gerust!
  • Facebook
  • Twitter
  • Tumblr

    Tagged:


    Ik ben moeder, partner, vriendin, zus, dochter, tante, nichtje, tattoo-artist, dierenvriend, creatieveling, eeuwige optimist, luisterend oor, probleemoplosser en dromer! Ik hou van muziek en van stilte, van de fifties en de dag van vandaag, van onze franse bulldog én onze kat, van schrijven en lezen, romantische avonden en keiharde porno, dagdromen en discussiëren, zwoele zomeravonden en knusse winterdagen, van een onverwacht huis bomvol met vrienden en van de rust alleen met ons gezinnetje en geniet boven alles van de kleine dingen en tegenstrijdigheden die het leven zo mooi maken ! Ik schrijf fictief met een vleugje echt leven en een theelepel herinnering er doorheen gegooid !


    'Waarom ik niets van mannen begrijp…. (deel 1 )' has 1 comment

    1. 30 december 2014 @ 18:08 CHETTRY

      ik lees het weer met mijn gevoel..laat maar komen..

      Reply


    Wil je je gedachten met ons delen?

    Your email address will not be published.

    © 2005 - 2015 Retronique.nl