retronique 3

Waarom ik niets van mannen begrijp…. (deel 2)

Lees de eerdere delen hier

Ik ben dus getrouwd. Met Thom. Thom leerde ik kennen in het casino. Nee ik hou niet van gokken maar wel van een mooi inkomen en zo heb ik, amper 18 jaar, gesolliciteerd op een vacature in de krant waarin ze medewerkers zochten. Thom werkte er ook.

Er werkten wel zo’n 350 mensen in die vestiging, maar hij werkte op dezelfde afdeling en draaide regelmatig dezelfde dienst. Leuk werk, alleen van die rare werktijden. 3 verschillende diensten, één van 16.00 uur tot 24.00 uur, een van 12.00 uur tot 20.00 uur en de meest voorkomende was de avonddienst van 20.00 uur tot 04.00 uur. Die laatste was meteen mijn favoriet. Als je even goed kijkt naar de tijden snap je ook waarom. Laten we beginnen met de eerste, van 4 tot 12. Dus je staat ’sochtends op, doet je huishouden, wilt bij iemand op visite, maar ieder normaal mens is aan het werk op dit tijdstip dus dat gaat niet, hoe lief je moeder ook is, iedere dag op visite gaat ook vervelen, dus uiteindelijk ga je shoppen en voor je het weet heb je dat niet verkeerde salaris alweer uitgegeven aan onnodige prullaria. Avondeten? Dat moet je in je kwartier lange pauze naar binnen zien te slobberen, met mijn gevoelige darmen niets voor mij dus. De tweede dienst dan, van 12 tot 8, ook niet veel beter, zelfde reden als de eerste met het voordeel dat je eventueel na je dienst nog bij iemand op visite zou kunnen gaan. Maar zelfs met dat pluspuntje is de dienst van 8 tot 4 voor mij als kortslaper de meest ideale. Kijk als ik tot 4 werk en om 5 in bed zou liggen kan ik met gemak om 10 uur alweer opstaan en heb dan werkelijk de hele dag aan mijn zijde. Ik kan boodschappen doen, koken, eten, shoppen, misschien toch eens uitslapen, zonnebankje pakken, naar het zwembad gaan, sportschool bezoeken; wat ik maar wil, want ik ga pas werken wanneer de meeste mensen niet veel anders meer doen dan op de bank neerploffen met de zapper in hun hand en van breindodende zender naar breindodende zender overspringen. Heerlijk, ik hou van deze dienst. Ik hou van de sfeer die er hangt tijdens de nacht. Iedereen die ooit nachtdiensten gedraaid heeft weet dat je een heel andere band krijgt met die collega’s dan met collegas op een 9tot5 baan. Waar het aan ligt weet ik niet, misschien aan het feit dat je elkaar er doorheen sleept als klaas vaak ineens opduikt, of dat het werken in de nachtdienst je de ruimte geeft overdag te kunnen doen wat je wilt met je gezinnetje; met je kinderen naar de dokter, met je vrouw mee naar de tandarts, je kan het allemaal zonder verlof te hoeven vragen. Dat kun je dan snachts weer delen met je collega’s zonder dat die enige wrok tegen je hebben omdat zij door jouw afwezigheid die dag dubbel zo hard hebben moeten werken. Vooral komt het denk ik doordat er met de jaren een leuke afsluiting ingeslopen is. Na het sluiten van de afdeling word er eerst bij de chef op kantoor één aperitiefje genuttigd, iedereen gooit zijn stropdas of strikje af, knoopt zijn hemd een stukkie open en gaat op stoelen of ladekasten zitten. Eén drankje, meer mag niet is een verzekeringskwestie. Geeft niks. Daarna gaan we naar de kleedruimtes, trekken onze werkkleren uit en gaan dan via de personeelsuitgang naar buiten en de eerste deur links weer naar binnen. Deze ruimte onder het casino heeft dus wettelijk niets met het casino te doen maar word wel gerund door de man van een van onze collega’s en deze ruimte is bij alle medewerkers bekend als “de personeelskroeg”! Kijk en dan is het ineens onze eigen verantwoordelijkheid. Het is er altijd gezellig druk. Als je zo laat gewerkt hebt kun je onmogelijk meteen naar huis gaan en gaan slapen, onmogelijk! De adrenaline giert nog door je lijf, het is zoiets als sporten en dan proberen te slapen, ook niet mogelijk. Dit is dus ideaal. Ik zeg niet dat je perse aan de alcohol moet, helemaal niet, maar het is natuurlijk wel lekker dat je na die lange dienst een koud biertje kunt pakken, of in mijn geval een bacootje. Afgezien van de slapeloosheid is zo’n personeelskroeg natuurlijk ook super voor teambuilding, als er al onenigheid was gedurende de dienst, met een biertje erbij word het meestal snel uitgepraat. Lang is het kroegje niet open, een uur na sluiting van de speelzaal, maar dat is net lang genoeg, voor de meesten dan.

Niet voor Thom en mij. Thom en ik carpoolen. Hij woont iets verderop bij mij en haalt me, als we samen dienst hebben voor de gemakkelijkheid op. Regelmatig komt hij dan nog even binnen en drinken we nog een afzakkertje voordat hij naar huis gaat en ik mijn bedje op zoek. De laatste tijd werd het alleen steeds later en meer dan eens ligt de krant al in de bus tegen de tijd dat hij de deur uit gaat.  Hij is verstokt vrijgezel, 39 jaar en woont nog bij zijn moeder. Of zoals hij me meer dan eens verbeterd; zijn moeder woont bij hem in. Nou ja hoe dan ook, heel erg zelfstandig lijkt dat niet in mijn ogen. Op een van onze vroege ochtend gesprekken praten we over zijn vader die hij een tijd daarvoor verloren is, hij zit op de grond, ik op de bank en als hij zich omdraait zie ik dat hij huilt. Hij heeft van die trouwe hondenogen, een beetje als Droopy en ik kan niet anders dan hem troosten. Ik geef hem een knuffel en voordat ik er erg in heb zoenen we totdat hij vergeten is dat hij net nog wat tranen liet vallen. Waarom doe ik dit? Ik vind hem niet eens aantrekkelijk, hij is 39, ik 23, hij heeft een kale kop, ja geschoren ook, maar toch vooral een must omdat hij gewoon zo’n kale plaat bovenop gekregen heeft in de loop der jaren. Mooie lengte heeft hij, dat wel, 1.85 dus zo’n 10 centimeter langer dan ik ben. Hij is niet gespierd, niet mager, ook niet echt dik. Dan die Droopy ogen, ik geloof heus dat er vrouwen zijn die dat aantrekkelijk vinden maar ik zoek een man met meer pit, met vuur in zijn ogen, een man die me bij kan houden en soms af kan remmen, kunnen Droopy ogen dat ook? Ja natuurlijk stralen ze iets trouws uit, maar aan de andere kant ook iets saais. Hoe dan ook ik zoen hier dus met een man die ruim 15 jaar ouder is dan ik ben en op zich zoent hij niet verkeerd. We gaan ook niet verder dan dat en op een gegeven moment nemen we afscheid en spreken af dit vooral niet te vertellen op het werk. Het is niet wenselijk zoals t casino dat zo mooi verwoord, dat collega’s amoureuze verhoudingen hebben met elkaar. Dat lijkt me geen onlogisch punt, als iedereen met iedereen een relatie heeft moet je overal rekening mee houden, zelfde dagen vrij, vakanties, nee ik snap het helemaal; geen relatie op de werkvloer is prima! Maar af en toe zoenen is geen relatie besluit ik als we weer een keer smakkend in de auto zitten of toch een stapje verder gaan bij mij thuis. Bij hem thuis is geen optie, moeders woont er natuurlijk nog steeds. Stapje voor stapje werkt prima lijkt ons. Van lieverlee sijpelt het gerucht door het casino dat we een relatie hebben en het is moeilijk ontkennen. Ach wat maakt het ook uit, we zien wel waar het schip strandt. Het schip strandt al snel en hard, op een zandbank.

Ik voel in ieder geval een flinke hobbel in de weg; ik blijk zwanger!

…wordt vervolgd!

Deel dit bericht gerust!
  • Facebook
  • Twitter
  • Tumblr

    Ik ben moeder, partner, vriendin, zus, dochter, tante, nichtje, tattoo-artist, dierenvriend, creatieveling, eeuwige optimist, luisterend oor, probleemoplosser en dromer! Ik hou van muziek en van stilte, van de fifties en de dag van vandaag, van onze franse bulldog én onze kat, van schrijven en lezen, romantische avonden en keiharde porno, dagdromen en discussiëren, zwoele zomeravonden en knusse winterdagen, van een onverwacht huis bomvol met vrienden en van de rust alleen met ons gezinnetje en geniet boven alles van de kleine dingen en tegenstrijdigheden die het leven zo mooi maken ! Ik schrijf fictief met een vleugje echt leven en een theelepel herinnering er doorheen gegooid !


    'Waarom ik niets van mannen begrijp…. (deel 2)' heeft geen reacties

    Wees de eerste die durft te reageren!

    Wil je je gedachten met ons delen?

    Your email address will not be published.

    © 2005 - 2015 Retronique.nl